Tα Παιδιά της Παλαιότητας © Inner Ear Records
Tα Παιδιά της Παλαιότητας © Inner Ear Records

Τα Παιδιά της Παλαιότητας

Δεν υπάρχει μια αλήθεια!

— Ας ξεκινήσουμε αυτή τη συζήτηση από παλιές αναμνήσεις: ποιο ήταν εκείνο το πρόσωπο που σε επηρρέασε τόσο ώστε να γίνεις μουσικός;

Ναι, αλλά πρώτα απ’ όλα να διευκερινήσουμε ότι δεν είμαι μουσικός. Αποτάσσομαι το χαρακτηρισμό αυτό.

— Ωραία, να το θέσω αλλιώς τότε: ποιος σε έκανε να θέλεις να γράφεις τραγούδια;

Ναι, αυτό είναι πιο ωραίο και πιο ακριβές. Αλλά δεν νομίζω ότι είναι ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Δεν εμφανίστηκε κάποιο πρόσωπο και μου ενέπνευσε αυτό το πράγμα μέσα μου. Περισσότερο ξεκίνησε σαν κάτι άλλο: επειδή στα νιάτα μας έχουμε μια τάση μιμητισμού. Ο μιμητισμός αυτός για εμένα ξεκίνησε με το ποδόσφαιρο. Όταν αυτό ξέφτυσε πήγα στο τραγούδι. Τότε δεν σκεφτόμουν ότι γράφω τραγούδια αλλά κάνω αυτό που κάνουν οι Nirvana και οι Sonic Youth. Στην πρώτη εφηβεία μου και για αρκετά χρόνια υπήρξα φαν των REM και όταν λέω φαν το τονίζω γιατί ήταν κάτι ξεχωριστό από τα άλλα πράγματα που άκουγα. Αν υπήρχε δηλαδή ένα πρόσωπο που με επηρρέασε είναι αυτά τα τέσσερα άτομα που απαρτίζουν αυτό το συγκρότημα. Βέβαια, θυμάμαι εκείνες τις πρώτες μέρες του MTV στις αρχές των 90’s που έπαιζε συνέχεια το “Losing My Religion” το οποίο προσωπικά απεχθανόμουν, το έβλεπα και άλλαζα κανάλι. Αλλά ήταν ραγδαίο αυτό που συνέβη, να αλλάξει δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο βλέπεις τα πράγματα γιατί πραγματικά παρουσιάστηκε μπροστά μου μια κουλτούρα η οποία ήταν πολύ ξένη σε μένα. Όχι μόνο ως γλώσσα, αλλά κυρίως ως αισθητική. Ήταν ένας άλλος κόσμος. Και τώρα καταλαβαίνω και τους γονείς μου και τον κόσμο γύρω μου που δεν μπορούσαν να τον κατανοήσουν, γιατί ήταν κάτι πραγματικά εξωπραγματικό για κάποιον που δεν είχε οικειότητα με αυτόν τον κόσμο. Και δεν αναφέρομαι μόνο σε πιο ψαγμένα πράγματα, αλλά και αισθητική του mainstream της εποχής εκείνης. Δηλαδή η αισθητική ενός βίντεο του George Michael ή των Pet Shop Boys είχε μια σημαντικότητα και αυτό αναγνωρίστηκε μερικά χρόνια αργότερα. Το πρώτο μου αγαπημένο συγκρότημα, λοιπόν, ήταν οι Erasure. Αγόραζα δίσκους τους έλιωνα στο παίξιμο, σαν το Stars των Simply Red, μέχρι που κάποια στιγμή με κέρδισε το πιο abnormal στοιχείο. Το πιο ιδιότροπο και το πιο σκληρό που έβρισκα σε άλλα πράγματα. Κι ακόμα η μεγάλη μου αγάπη είναι ο πιο ακατάστατος ήχος, ο μη μετρονομημένος.

— Σε ενοχλεί η μετρονομία;

Δεν με ενοχλεί ιδιαίτερα, αλλά βλέποντάς το σε βάθος χρόνου, με γοητεύει πολύ περισσότερο το πιο ωμό και το πιο ακατέργαστο. Κάτι που βρίσκεται πιο κοντά στη φύση. Για παράδειγμα, το λάθος πάντα με γοήτευε. Και κάπως έτσι έρχομαι σε αυτά που κάναμε και κάνουμε: δηλαδή το να παίζει ο κάθε «μουσικός» αυτό που μπορεί και να μην ψάχνουμε την τελειότητα ήταν ένα στοιχείο που πάντα με ενδιέφερε και πάντα προπαγάνδιζα μέσω των πραγμάτων που έκανα. Επειδή αυτό το στοιχείο στην πορεία, δυστυχώς λόγω απήχησης και αυξημένων απαιτήσεων και καινούργιων επιρροών από τους γύρω σου, κάποια στιγμή το χάνεις στην πορεία διαπιστώνεις ότι έχεις αφήσει κάτι πίσω που θα ήθελες κάποια στιγμή να το επισκεφτείς ξανά. Αυτό που κάνουμε με Τα Παιδιά, αυτή την αρχή είχε, από αυτή την ιδέα ξεκίνησε. Γι’ αυτό έχουμε αποκλείσει πλήρως την ιδέα ο,τιδήποτε ψηφιακού, όσον αφορά στον ήχο μας και στην ενορχήστρωσή μας. Τα Παιδιά της Παλαιότητας δεν έχουν μετρονόμο. Στους Κόρε.Ύδρο δεν είχα εγώ τον πλήρη έλεγχο της παραγωγής. Υπήρχε ο Αλέξανδρος (που είναι μέλος των  Κόρε.Ύδρο αλλά που δεν συνεχίζει στα Παιδιά της Παλαιότητας) που ήταν ο παραγωγός. Ήταν παραγωγός ως πραγματική αυθεντία σε αυτό το πράγμα, οπότε εκεί αναγκαστικά έπρεπε να υποτάξω κάποιες από τις αρχές μου. Τις υπέτασσα με μεγάλη μου ευχαρίστηση, δεν συμβιβαζόμουν, μου άρεσε. Απλά κάποια στιγμή περνάς και διάφορα ψυχολογικά μέσα από αυτή την ιστορία, δηλαδή λες για να συνεχίσω πρέπει να συμβαίνει κάτι που με κερδίζει, κάτι που αποτελεί κίνητρο. Και σ’ αυτή την ωμότητα και την αγριότητα βρήκα κίνητρο για συνέχεια.

Tα Παιδιά της Παλαιότητας © Inner Ear Records
Tα Παιδιά της Παλαιότητας © Inner Ear Records

— Αν σκεφτείς ότι όλο αυτό είναι ένα παιχνίδι καταλαβαίνω ότι πρέπει και να σε κερδίζει και να σε διασκεδάζει. Αλλά σε κάθε παιχνίδι υπάρχουν κανόνες, που το κάνουν και πιο ωραίο και  πιο περιπετειώδες, αν θέλεις.

Θα το πω πιο απλά. Ήθελα κάτι που να το ευχαριστιέμαι πολύ περισσότερο.

— Ναι, αλλά δεν νομίζω για παράδειγμα οι πηγές έμπνευσης να έχουν αλλάξει, και μιλάω για το στίχο περισσότερο.

Στο στίχο το συναισθηματικό κομμάτι είναι πολύ πιο έντονο. Εκεί εμπνέεσαι από πρόσωπα κυρίως.

— Δηλαδή, εκφράζεσαι κι εκεί με μια περισσότερο ακατέργαστη αγριότητα, απ’ ότι στους Κόρε.Ύδρο;

Όχι, στο στίχο συνέβαινε το αντίθετο. Οι στίχοι μου ήταν περισσότερο αφηρημένοι και λιγότερο δομημένοι στο παρελθόν. Αυτό θεωρώ ότι σε πολλές περιπτώσεις είναι μια ήττα. Δηλαδή, όταν ξεκινάς δεν ξέρεις να γράφεις και από την άγνοια μπορούν να βγουν πράγματα που μπορεί να έχουν μια ιδιαιτερότητα και μια διαφορετικότητα που είναι αξιοσημείωτη. Στην πορεία που μαθαίνεις, κυρίως μέσω της εμπειρίας, αρχίζεις και γίνεσαι πιο προβλέψιμος. Για τον εαυτό σου πάνω απ’ όλα. Δεν είναι τυχαίο ότι όσο προχωράνε τα χρόνια, τα τραγούδια που γράφω είναι πιο τραγούδια. Δηλαδή με κουπλέ, ρεφρέν κλπ. Επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Εδώ θέλω να προσθέσω, βέβαια, κάτι: από μικρός που ξεκίνησα να γράφω αυτά τα αφηρημένα πράγμα είχα πάντα την επιθυμία μέσα μου να γράψω το τέλειο ποπ τραγούδι. Και ακόμα το κυνηγάω.

— Μπορεί να το έχεις γράψει και να μην το ξέρεις. Και να μην το έχεις κυκλοφορήσει κιόλας!

Νομίζω ότι το έχω γράψει και δεν το έχω βγάλει κιόλας. Θα το βγάλω μέσα στον επόμενο χρόνο. Πιστεύω. Ναι, αλλά μετά θα το ξεχάσω ότι είναι αυτό, θα το αγνοήσω ότι είναι αυτό γιατί θα πρέπει να συνεχίσω.

— Θεωρείς ότι το τυχαίο παίζει κάποιο ρόλο σε όλο αυτό το παιχνίδι της δημιουργίας;

Η έμπνευση ξεκινάει από πράγματα που συμβαίνουν τυχαία. Δεν φτιάχνεις μια κατάσταση με σκοπό να γράψεις κάτι συγκεκριμένο. Διαμορφώνεις το γράψιμό σου βάσει ενός γεγονότος που είναι λίγο πολύ τυχαίο. Στο μουσικό κομμάτι βέβαια, όταν ξεκινήσαμε με τους Κόρε.Ύδρο και γράφαμε τις κασσέτες, δεν υπήρχε καμία συμφωνία τι θα παίξει ο καθένας. Λέγαμε κάποια πράγματα σε γενικές γραμμές και ξεκινούσε ο καθένας και έπεζε αυτό που ήθελε. Ξέραμε ότι το τυχαίο θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια μεγάλη καταστροφή. Ή σε μια μεγάλη σύνθεση.  Αλλά, αρχίζω ξανά και νιώθω ότι το θέλω πάλι στη ζωή μου το τυχαίο. Κάτι που νομίζω είχα αποβάλλει.

— Πότε πιστεύεις ότι είναι πιο εύκολη η έμπνευση στην νεότητα ή στην ωριμότητα;

Κάποτε είχε διαμορφώσει μια πεποίθηση, η οποία ήταν αυθαίρετα λανθασμένη και δισλειτουργική, ότι γράφω πολύ καλύτερα όταν δεν είμαι καλά. Δηλαδή όταν μου συμβαίνουν γεγονότα δραματικής φύσεως. Το οποίο λειτούργησε σε μια φάση μου αρκετά μεγάλη, αλλά με κατέβαλε ψυχολογικά αυτό το πράγμα. Κάτι που το έκοψα μετά την Φτηνή Ποπ. Όταν είμαστε πιο νέοι τα βλέπουμε και πιο σοβαρά τα πράγματα και πέρνουμε πιο σοβαρά τον εαυτό μας σ’ αυτό που κάνουμε. Για εμένα εκεί βρίσκεται το κλειδί: να αρχίσεις να απομυθοποιείς αυτό που είσαι και αυτό που κάνεις.

— Ως νέοι, βέβαια, δεν έχουμε τόσες πολλές ρωγμές. Νομίζουμε ότι έχουμε, ενώ στην ουσία αρχίζουμε και αποκτάμε όλο και περισσότερες.

Αν το καλοσκεφτείς, τα ίδια πράγματα συμβαίνουν σε όλη την πορεία της ζωής μας, απλά τα ερμηνεύουμε διαφορετικά και αυτοί που γράφουν τα χρησιμοποιούν με διαφορετικό τρόπο από εκείνους που δεν γράφουν.

Tα Παιδιά της Παλαιότητας © Inner Ear Records
Tα Παιδιά της Παλαιότητας © Inner Ear Records

— Η ζωή σου έχει αλλάξει καθόλου με το νέο σχήμα;

Όχι, δεν θα το έλεγα. Οι επιλογές καλλιτεχνικής φύσεως δεν επηρρεάζουν την πορεία της ζωής σου. Άλλα πράγματα επηρρεάζουν την πορεία της ζωής σου. Οι επιλογές αυτές είναι επιστέγασμα. Στην ουσία είναι μια προσπάθεια να ερμηνεύεις αυτό που σου συμβαίνει. Απλά, με τους Κόρε.Ύδρο λόγω γενικότερων δισλειτουργιών που είχαν να κάνουν με συγκεκριμένους χαρακτήρες που ήταν πιο ασυμβίμβαστοι με τον μέσο όρο του σχήματος, δεν κάναμε τόσες πολλές εμφανίσεις. Ή περνούσαν αρκετά χρόνια από τον ένα δίσκο στον άλλο. Ή η δουλειά που κάναμε στο στούντιο γινοταν σε πολύ συμπυκνωμένα διαστήματα. Τώρα το όλο πράγμα γίνεται σε μια φάση καθημερινότητας, δεν το αφήνουμε γιατί έμαθα από το παρελθόν ότι όταν το άφηνα με άφηνε κι εκείνο. Τώρα δεν πιέζουμε τον εαυτό μας σε καμία περίπτωση.

— Δηλαδή ρίχνοντας μια ματιά στον ίδιο σου τον εαυτό στα δύο αυτά σχήματα, θα έλεγες ότι ο ρολος σου ήταν πιο δύσκολος στους Κόρε.Ύδρο απ’ ότι στα Παιδιά της Παλαιότητας;

Ναι, ψυχολογικά πέρασα πολύ πιο δύσκολα στους Κόρε.Ύδρο. Βλέπεις, στους Κόρε.Ύδρο είχα να διαχειριστώ μόνος μου, χωρίς ιδιαίτερη βοήθεια, όλο το πρακτικό και οργανωτικό κομμάτι. Εδώ, στα Παιδιά, τα πράγματα είναι πολύ πιο μοιρασμένα. Γι’ αυτό είναι και πιο ισότιμα και προσπαθούμε να γίνουν όλο και πιο ισότιμα.

— Εσύ πήρες την απόφαση να ξεκινήσεις κάτι καινούργιο με τα Παιδιά;

Εγώ την πήρα, γιατί το βασικό πρόβλημα ήταν ότι από την άλλη πλευρά, υπήρχε μια αδυναμία λήψης αποφάσεων γενικότερα. Ποτέ δεν θα μου έλεγε ο Αλέξανδρος ότι θέλω να το διαλύσουμε. Ακόμα και στην τελευταία συνάντηση που κάναμε, με σκοπό να το διαλύσουμε, ακόμα κι εκεί φάνηκε ότι δεν ήθελε. Αλλά αυτός ήταν ο λόγος που το διαλύαμε, δεν υπήρχε άλλος λόγος. Υπήρχε μια έλλειψη ευθύτητας, η οποία βάραινε το κλίμα πάρα πολύ κι όχι μόνο σε μένα, αλλά και για τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας.

— Ας αφήσουμε τα παλιά και ας πάμε στα τραγούδια σου: εμένα μου μοιάζουν σαν να θέλουν να κάνουν τους Έλληνες πιο υπεύθυνους ακροατές…

Σ’ ευχαριστώ, αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα. Κοίτα, στόχο δεν έχω κανένα. Δεν υπάρχει, δηλαδή, πρόγραμμα. Αν συμβαίνει αυτό, για μένα είναι πάρα πολύ θετικό. Και τέτοιου είδους κρίσεις, σαν κι αυτή τη δική σου τώρα, είναι κρίσεις που μας κρατάνε πραγματικά σε μια εγρήγορση. Μας δίνουν κίνητρο να συνεχίσουμε. Αυτό.

— Θεωρείς ότι προστατεύεις τον εαυτό σου με αυτά που γράφεις;

Προστατεύω τον εαυτό μου σίγουρα από την τρέλα (γέλια). Μ’ αυτά που γράφω. Από κάτι άλλο όχι. Δεν μου έχει τύχει να γράψω κάτι και να το μπλοκάρω επειδή πιστεύω ότι θα κινδυνέψω εξ αιτίας του.

— Πως βλέπεις την Ελληνική κοινωνία σήμερα, τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει και αντιλαμβάνεται τον εαυτό της;

Πρώτα απ’ όλα δεν βλέπω την κοινωνία ως ένα συμπαγές σύνολο το οποίο έχει κοινά χαρακτηριστικά χωρίς σημαντικές διαφοροποιήσεις. Η mainstream ιδεολογική προσέγγιση της κατάστασης που βιώνουμε αυτή την περίοδο δεν με αφορά καθόλου και δεν με αγγίζει. Αυτή η τυφλή αγανάκτηση. Κατά περιόδους, και μέσα στην καθημερινότητά μου, νευριάζω για πολλά πράγματα τα οποία έχουν να κάνουν με την κρατική διοίκηση, γιατί είμαι θύμα μιας κρατικής δισλειτουργίας. Αλλά προσπαθώ, για τη δική μου υγεία πάνω απ’ όλα, να το αντιμετωπίσω με έναν πιο λογικό, μετρημένο και αισιόδοξο τρόπο. Για παράδειγμα, και στο παρελθόν είχα μια τέτοια οργή μέσα μου και την έβγαζα γράφοντας τραγούδια σαν το Πρωινή Διερώτηση (Για Να Μην Κάθομαι Άνεργος), τα οποία θεωρώ ότι πέρασαν κάποιο μήνυμα. Τουλάχιστον σε μια μερίδα ανθρώπων. Δεν πέφτει, δηλαδή, στο κενό ή όποια εσωτερική αντίδραση. Φυσικά και βλέπω ψήγματα αισιοδοξίας εκεί έξω.

— Στον Ελληνικό καλλιτεχνικό κόσμο και στις Τέχνες γενικότερα αναγνωρίζεις τα ίδια σημάδια αισιοδοξίας;

Φυσικά! Υπάρχουν καλλιτεχνικοί πυρήνες οι οποίοι είναι πολύ προοδευτικοί και θα μπορούσαν να αλλάξουν πολλά στερεότυπα και πολλά κατεστημένα. Το θέμα είναι ότι μπορεί να υπάρξει σύμπνοια μεταξύ τους; Κατά πόσο οι θεωρητικά πιο ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι και προοδευτικοί μπορούν να το αγκαλιάσουν αυτό το πράγμα και να το κατανοήσουν; Από την άλλη δεν ξέρω κατά πόσο οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου, ας το πούμε έτσι (γέλια), διαθέτουν τέτοια αισθητική ώστε να αναγνωρίσουν την αξία και το θετικό ρόλο που μπορούν να έχουν κάποια πράγματα που συμβαίνουν στο χώρο της Τέχνης. Προσωπικά, αν έμαθα κάτι από την ενασχόλησή μου με τα καλλιτεχνικά και το ψάξιμο που έκανα και κάνω συνεχώς, για να καταλήξω σε μια σύνθεση, είναι ότι δεν υπάρχει μια αλήθεια. Αν μπορείς να αποδεχθείς πολλές διαφορετικές αλήθειες και να αποδεχθείς ακόμα και την αντίθετη με την δική σου άποψη και να τη σεβαστείς με τον ίδιο τρόπο που σέβεσαι τη δική του άποψη, θεωρώ ότι τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα.

▲︎

H συνέντευξη με τον Παντελή Δημητριάδη έγινε τον Ιανουάριο του 2015 για λογαριασμό ενός site που δεν “ανέβηκε” ποτέ. Η έκδοσή της εδώ γίνεται για καθαρά αρχειακούς λόγους. Ο νέος δίσκος των Παιδιών με τίτλο Ἐνθύμιον Νεανικῶν Συντροφιῶν κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2017 από την Inner Ear.

MORE

Aθήνα

Φωτογραφίες από την Αθήνα του 2019

Double exposure

Άσφαλτος, κτήρια, υφές, τοπία, δένδρα και πρόσωπα σε τυχαίες διαφάνειες.

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ

Η συνολική δισκογραφία του Γιάννη Παπαϊωάννου (Rehearsed Dreams, Spider's Web, Raw, ΙΟΝ, Mechanimal)

Sauna

To Sauna EP του ΙΟΝ ηχογραφήθηκε μια πολύ ζεστή μέρα στην Αθήνα το καλοκαίρι του 1997.