H Dian Hanson φωτογραφημένη από τον Helmut Newton © Helmut Newton / Courtesy of TASCHEN
H Dian Hanson φωτογραφημένη από τον Helmut Newton © Helmut Newton / Courtesy of TASCHEN

Dian Hanson

Η βασίλισσα του sex

Η Dian Hanson έκανε την καριέρα της εργαζόμενη ως αρχισυντάκτρια σε πορνογραφικά περιοδικά της πρώτης (και πιο αθώας) περιόδου, όπως το Leg Show, το Oui και το Juggs, και είναι η πρωταγωνίστρια πίσω από πολλούς ριψοκίνδυνους τίτλους όπως The Big Butt Book, The Big Book of Breasts και The Big Penis Book, μεταξύ άλλων τίτλων που έβαλε στη απίστευτη συλλογή βιβλίων τέχνης, ο διάσημος εκδότης Benedikt Taschen.

— Aν κάποιος δεν έχει ακούσει ξανά το όνομά σου πώς θα περιέγραφες την έρευνα που έχεις κάνει στους έξι τόμους «Men’s Magazines Vol. 1-6»;

Είναι μια έρευνα είκοσι πέντε χρόνων. Σ’ αυτό το διάστημα συνεργάστηκα με πολλά αντρικά περιοδικά, ξεκινώντας το 1976 όταν έγινα αρχισυντάκτρια στο Puritan το οποίο ήταν ένα καθαρά hardcore περιοδικό. Ήμουν, βλέπεις, μια χίπισσα που μεγάλωσε κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επανάστασης, ένα κορίτσι που ήθελε να δουλέψει στη σεξ βιομηχανία. Ήταν μια εποχή που οι γυναίκες δεν ένιωθαν καθόλου άβολα με το σεξ, όπως ήταν πριν ή όπως είναι τώρα. Εμοιαζε σαν να είναι το πιο συναρπαστικό πράγμα στον κόσμο. Ετσι τα τελευταια δεκαπέντε χρόνια, πριν καταλήξω στον Taschen, δούλεψα σε πάρα πολλά αντρικά περιοδικά όπως το Leg Show, που ήταν περιοδικό αυστηρά για φετιχιστές ποδιών, και το Juggs που παρουσίαζε μόνο μεγάλα στήθη. Ο Taschen έμαθε για μένα και οπότε μου ζήτησε να γράψω για την ιστορία των αυστηρά αντρικά περιοδικών. Εγώ πάλι πίστευα ότι γνώριζα πολλά αλλά όταν άρχισα να συλλέγω τα περιοδικά, συνειδητοποίησα ότι υπήρχε ένας κόσμος τον οποίο δεν γνώριζα.

— Η αλήθεια είναι ότι πριν από τη σειρά «Μen’s Magazines» δεν υπήρχε πουθενά ολοκληρωμένη η ιστορία της σύγχρονης πορνογραφίας, ένας κόσμος που στην κυριολεξία μοιάζει αχανής.

Δεν υπήρχε καμία βιβλιογραφία. Ξεκίνησα την έρευνα παίρνοντας τηλέφωνο και ρωτώντας φίλους, γνωστούς και συνεργάτες στην Ιταλία, στη Σουηδία, στη Γαλλία και στη Γερμανία. Πάντα έβρισκα ένα καινούργιο όνομα κι αυτό με οδηγούσε σε άλλο και το κόλπο ήταν να φτάσεις τελικά σε κάποιον που είχε περάσει τα 85, ήταν ακόμα ζωντανός και που στην αποθήκη του είχε ακόμα παλιά περιοδικά. Η ιστορία της πορνογραφίας υπήρχε μόνο ως προφορική ιστορία. Το ευτυχές ήταν ότι λόγω της προϊστορίας μου στην «ενήλικη» βιομηχανία όλοι μου μιλούσαν άνετα. Μόνο που έπρεπε να πω «είμαι η Dian Hanson που έφτιαχνε το Leg Show» κι όχι «είμαι η Dian Hanson από την Taschen», γιατί δεν θα μου μιλούσαν αφού θα ήμουν κάποια από τον έξω κόσμο.

Dian Hanson's: The History of Men's Magazines Vol. 1 © Giannis Papaioannou
Dian Hanson’s: The History of Men’s Magazines Vol. 1 © Giannis Papaioannou

— Εχοντας ζήσει μέσα σε αυτόν τον άγνωστο κόσμο, έχεις ποτέ σκεφτεί τι θα γινόταν αν η πορνογραφία δεν υπήρχε ποτέ;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα ήμουν ένα πολύ δυστυχισμένο κορίτσι και θα έπρεπε να κάνω κάτι πολύ συμβατικό με τη ζωή μου.

— Πώς κατέληξες να δουλεύεις σε αυτή τη βιομηχανία;

Το ήθελα πραγματικά. Ήμουν περίεργη από πολύ μικρή για τη ανθρώπινη σεξουαλικότητα και θυμάμαι πως το πρώτο πράγμα που μου έκανε τρομερή εντύπωση ήταν οι γυναίκες με τα μυτερά στήθη, επειδή ο τρόπος που έφτιαχναν τα σουτιέν, ειδικά στη δεκαετία του 50 και του 60, ήταν πολύ ιδιαίτερος. Πάντα αναρωτιόμουνα τι βρίσκεται εκεί από κάτω. Αργότερα στο σχολείο μας έλεγαν να μην δείχνουμε αυτά τα μέρη του σώματος και ακόμη πιο σημαντικά, να μην τα αγγίζουμε. Ποτέ δημόσια. Φυσικά, ήθελα να μάθω περισσότερα από αυτά που μας έλεγαν στο σχολείο ώσπου μια μέρα ανακάλυψα τυχαία τα σεξ περιοδικά του πατέρα μου, τα οποία εκείνη την εποχή ήταν πολύ μαλακά, ξέρεις μόνο γυμνά στήθη και μόνο το πάνω μέρος του γυναικείου σώματος. Αυτή η  ανακάλυψη ήταν το πιο συναρπαστικό πράγμα στη ζωή μου. Αργότερα, ως έφηβη, η χίπικη κουλτούρα με απελευθέρωσε ακόμη περισσότερο. Μόλις πάτησα τα 18 αγόραζα πορνογραφικά περιοδικά και σεξ κόμικς κι έτσι ανακάλυψα ότι η πορνογραφία εκείνη την εποχή άνοιγε όχι μόνο γύρω μου, αλλά εξαπλωνόταν σε όλο τον κόσμο. Το 1967 η Σουηδία ήταν πρώτη χώρα που γκρέμισε του νόμους περί αισχρότητας και δύο χρόνια αργότερα το παράδειγμά της το ακολούθησε και η Δανία. Και ξαφνικά η πορνογραφία υπήρχε παντού, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει και η Αμερική, η οποία δεν κατήργησε τελείως αυτούς τους νόμους αλλά χαλάρωσε απέναντι σε αυτό το φαινόμενο.

— Δηλαδή ήσουν μάρτυρας μιας τρομακτικής γέννησης.

Ήμουν τυχερή. Ήταν μια εποχή χωρίς AIDS, μια εποχή που το σεξ ήταν κάτι θετικό και που η γυναίκα ταυτόχρονα πάλευε για τα σεξουαλικά της δικαιώματα, γιόρταζε και απολάμβανε την απελευθέρωση της.

— Πάντα πίστευα ότι είναι πάρα πολλοί εκείνοι που μπορούν να δουν την καλλιτεχνική πλευρά της πορνογραφίας κι ενώ εκείνη η αρχική εποχή μπορεί να ακούγεται πολύ συναρπαστική και (ίσως) αθώα ταυτόχρονα, αντίθετα η σημερινή πορνό βιομηχανία παράγει ένα βαρετό και τυποποιημένο προϊόν. Εντελώς βιομηχανοποιημένο, σε βαθμό που καμία ακρότητα να μην φαίνεται στημένη.

Στις αρχές της δεκαετίας του 70 εργαζόμουν ως θεραπεύτρια ασθενών με αναπνευστικά προβλήματα. Τότε γνώρισα κάποιον που είχε μια αλυσίδα «ενήλικων» καταστημάτων και αυτός ο κύριος είχε ένα όνειρο να φτιάξει ένα περιοδικό σαν το Hustler. Kι αυτό ήταν σαν ένα όνειρο για μένα. Σαν να συνέβαινε το πιο θετικό πράγμα στη ζωή μου. Όταν to 1976 αρχίσαμε να φτιάχνουμε το Puritan δεν υπήρχαν κανόνες. Μπορούσες να πειραματιστείς με τα πάντα. Αν ήθελες να κάνεις ένα περιοδικό για χοντρούς, έλεγες «γιατί όχι;» και το έκανες. Είχαμε μια τρομερή αίσθηση ελευθερίας.

Dian Hanson's: The History of Men's Magazines Vol. 1 © Giannis Papaioannou
Dian Hanson’s: The History of Men’s Magazines Vol. 1 © Giannis Papaioannou

— Πιστεύω πάντως ότι οι άντρες έχουν σταματήσει να αγοράζουν σεξ περιοδικά σήμερα.

Όχι κανείς δεν αγοράζει με αποτέλεσμα τα περιοδικά να έχουν σχεδόν εξαλειφθεί. Αυτά που βλέπεις στην Αμερική και στην Αγγλία ή την Γαλλία, είναι περιοδικά που σχεδόν κανείς δεν διαβάζει. To Penthouse έχει φαλιρίσει και το Playboy συνεχίζει να κρεμιέται στους πάγκους επειδή η ύλη του έχει γίνει σαν ενός lifestyle περιοδικού. Εχουμε φτάσει σε μια εποχή που ο κόσμος δεν θέλει να πληρώνει για σεξ περιοδικά, αλλά προτιμάει να πληρώνει για ένα μουσικό περιοδικό ή για ένα περιοδικό για κομπιούτερ. Υπάρχει τόσο πολύ ελεύθερο σεξ διαθέσιμο που ο κόσμος πιστεύει ότι δεν πρέπει να πληρώνει άλλο για το σεξ.

Πιστεύεις ότι το Internet σκότωσε το πνεύμα της πορνογραφίας;

Το Internet σκότωσε την μεγάλη και άπληστη επιχείρηση της πορνογραφίας. Αλλά βοήθησε την πορνογραφία σε μερικά άλλα σημεία. Όπως την ερασιτεχνική πορνογραφία. Θύμισε σε κάποιους ανθρώπους ότι όλο αυτό το πράγμα γίνεται για να παίξουμε, για την πλάκα και μόνο. Αν στη δεκαετία του ’80 ήθελα να βάλω ένα μαύρο κορίτσι στο εξώφυλλο, υπήρχαν στατιστικές που έλεγαν ότι τα εξώφυλλα με μαύρες δεν πουλάνε. Άρα είχε ήδη πεθάνει η δημιουργικότητα. Σήμερα στο Internet έχεις ερασιτέχνες που φτιάχνουν ένα αληθινό προϊόν, συχνά πρωτότυπο ή πρωτόγνωρα σοκαριστικό, που δεν τους νοιάζει αν θα βγάλουν λεφτά από αυτό. Μπορούν να φτιάξουν ασυνήθιστα sites και να προωθήσουν τις δημιουργίες τους.

— Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε ότι πολλά καινούργια περιοδικά μόδας έχουν αναθεωρήσει τους κανόνες τους και στοχεύουν σε ένα πιο πορνογραφικό περιεχόμενο. Το γυμνό δεν μπορεί να αποτελεί πια ταμπού.

Το πιο ενδιαφέρον είναι να βλέπεις ότι οι νέοι άντρες δεν ενδιαφέρονται για το γυμνό πια. Πιο πολύ απ’ όλα θεωρώ αυτό το φαινόμενο ενδιαφέρον για την εποχή μας. Το γυμνό είναι πια κατεστημένο. Είναι πιο ενδιαφέρον να βλέπεις μια γυναίκα στην τηλεόραση ή στις ταινίες με τα εσώρουχά της κι όχι επαγγελματικά, γυμνή.

H Dian Hanson φωτογραφημένη από τον Helmut Newton © Helmut Newton / Courtesy of TASCHEN
H Dian Hanson φωτογραφημένη από τον Helmut Newton © Helmut Newton / Courtesy of TASCHEN

— Είπες στην αρχή ότι οι σημερινές γυναίκες δεν νιώθουν άνετα με το σεξ…

Μιλάω για αυτό που βλέπω στην Αμερική. Στο Λος Αντζελες που ζω, όλες οι γυναίκες που βλέπω ντύνονται λες και δουλεύουν σε στριπτηζάδικα. Τεράστια ψεύτικα στήθη, σέξι εσώρουχα, καλυμμένες με μικρά ίχνη ρούχων. Το πρόβλημα είναι όμως ότι κανείς δεν κάνει τίποτα όσον αφορά το σεξ. Το μόνο που θέλουν είναι να φαίνονται, άντρες και γυναίκες, ενισχυμένοι σαν μανεκέν. Το πρόβλημα είναι ότι όταν βάζεις τόσο κόπο στην εμφάνισή σου αναστέλλεις τη φυσική σου σεξουαλική συμπεριφορά. Οι νέες γυναίκες που ξέρω δεν νοιάζονται για το σεξ στον άντρα. Τον θέλουν να τους αγοράσει ένα σπίτι, κοσμήματα, ή να τους φτιάξει μια ζωή που δεν θα χρειάζεται να δουλεύουν. Οι μόνες γυναίκες που ξέρω ότι απολαμβάνουν το σεξ είναι οι γυναίκες της ηλικίας μου. Που μεγάλωσαν μέσα στην σεξουαλική επανάσταση. Ακόμα και οι νέες πορνοστάρ έχουν πολύ μεγάλα σχέδια. Καμία από τις παλιές δεν είχε. Το έκαναν γιατί αγαπούσαν το σεξ κι ας μην ξεχνάμε ότι οι αμοιβές στη δεκαετία του 70 ήταν πολύ μικρές. Ρώτα κάποια από τις καινούργιες πορνοστάρ γιατί θαυμάζουν την Jenna Jameson και όλες θα σου πουν «γιατί είναι καλή επιχειρηματίας». Πίσω στα 70s θαυμάζαμε γυναίκες που απολάμβαναν το σεξ. Η Vanessa Del Rio αγαπούσε το σεξ και κέρδιζε 50 δολάρια την ημέρα που δεν ήταν το ποσό που θα σε έκανε να σκεφτείς ότι θα ζήσεις μια πλούσια ζωή. Ήταν ένα κανονικό επάγγελμα.

Σήμερα έχουν προστεθεί και πιο επικίνδυνοι παράγοντες σ’ αυτή τη βιομηχανία. Υπάρχει μεγάλη ακρότητα σήμερα. Κίνδυνος. Και ακόμη περισσότερη ακολασία. Καμία πλακατζίδικη διάθεση ή αστεία περιέργεια.

— Τι πιστεύεις ότι λείπει πιο πολύ από τη βιομηχανία του σεξ σήμερα;

Απόλαυση και χαρά. Σήμερα το μόνο που σκέφτονται είναι μέχρι πόσο αντέχει το ανθρώπινο σώμα. Και όσο περισσότερο θέλουν να βλέπουν αυτό το ακραίο υλικό, τόσο περισσότερο σπρώχνει και η πορνό βιομηχανία τα όρια. Δεν υπάρχουν σύνορα. Δεν βλέπεις ανθρώπους που αναζητούν την απόλαυση. Το περίεργο είναι ότι όλοι παραπονιούνται αλλά κανείς δεν έχει βρει τον τρόπο να κάνει ένα είδος πορνογραφίας που θα γεμίσει τα κενά όσων λείπουν.

— Ποια χώρα παράγει σήμερα την πιο σκληρή πορνογραφία;

Αναμφισβήτητα η Ιαπωνία. Πρόσφατα έκανα μια συνέντευξη με την Sharon Mitchel, γνωστή πορνοστάρ από τα 70s, που σήμερα διευθύνει το Adult Industry Medical Foundation και μου είπε πόσο ανησυχεί που τα σημερινά παιδιά μεγαλώνουν βλέποντας “bukake” ταινίες, όπου διακόσιοι άντρες αυνανίζονται στο πρόσωπο μιας δύστυχης γυναίκας αποκαλώντας την «πόρνη». Τι νόημα έχει αυτό; Γιατί αυτή η λέξη έχει τόσο δυνατή σημασία; Το “bukake” υποτίθεται είναι η τιμωρία μιας άπιστης γυναίκας στην Ιαπωνία. Οπότε για τους Ιάπωνες η ηθική συμπεριφορά είναι κάτι τελειώς διαφορετικό αλλά για τον νέο κόσμο δεν νομίζω ότι είναι καλό μήνυμα. Στην πραγματικότητα, όλα τα αγόρια και όλα τα κορίτσια θέλουν αγάπη. Θέλουν χαρούμενο σεξ. Θέλουν να εκτιμήσουν τον άλλον σεξουαλικά. Και για να τελειώσω, έγινε μια έρευνα, στην οποία ρωτήθηκαν νεαρά αγόρια. Κανένα δεν απάντησε ότι η σεξουαλική ακρότητα είναι ελκυστική. Αλλά από τη στιγμή που θα αρχίσουν να βλέπουν κάτι ακραίο, κανένας δεν μπορεί να τραβήξει το βλέμμα του από αυτό που βλέπει.

▲︎

H συνέντευξη με την Dian Hanson έγινε τον Ιούλιο του 2005 και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Homme. Περισσότερες πληροφορίες για τα βιβλία και τις συλλεκτικές εκδόσεις της Dian Hanson μπορείτε να βρείτε εδώ: https://www.taschen.com/

MORE

Aθήνα

Φωτογραφίες από την Αθήνα του 2019

Double exposure

Άσφαλτος, κτήρια, υφές, τοπία, δένδρα και πρόσωπα σε τυχαίες διαφάνειες.

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ

Η συνολική δισκογραφία του Γιάννη Παπαϊωάννου (Rehearsed Dreams, Spider's Web, Raw, ΙΟΝ, Mechanimal)

Sauna

To Sauna EP του ΙΟΝ ηχογραφήθηκε μια πολύ ζεστή μέρα στην Αθήνα το καλοκαίρι του 1997.