Συνέντευξη Autechre στο Περιοδικό Οξύ, Τεύχος 5, Άνοιξη 1997. © Giannis Papaioannou
Συνέντευξη Autechre στο Περιοδικό Οξύ, Τεύχος 5, Άνοιξη 1997. © Giannis Papaioannou

Autechre

Whiteness of vision with narrowness of purpose.

100793 // 00:34

Είμαι μόνος στο δωμάτιό μου. Ακόμα θυμάμαι αυτόν τον εφιάλτη που είχα χθες το βράδυ. Δεν θέλω να κοιμηθώ. Φοβάμαι μήπως επαναληφθεί το σκηνικό. Είδα, μάλλον αισθάνθηκα, ότι κάποιος με τραβούσε από τα πόδια και ότι ήθελε να με ρουφήξει προς τα μέσα. Μέσα που; Σε κάτι πολύ γλοιώδες. Σχεδόν τα κατάφερε μέχρι τη μέση. Άρχισα να φωνάζω αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι δεν άκουγα τις ίδιες μου τις κραυγές. Πετάχτηκα. Άρχισα να κοιτάζω γύρω μου μήπως ήταν κάποιος άλλος στο δωμάτιο. Η υπόλοιπη μέρα ήταν μια βαρετή μαλακία. Στο γραφείο ένα τσούρμο από μαλάκες. Το ίδιο και στο λεωφορείο που πήρα γυρνώντας στο σπίτι. Το απόγευμα πέρασε ο Γιώργος από το σπίτι. Μου άφησε μερικούς καινούργιους δίσκους να ακούσω. Δεν τους έπιασα καν. Έχω κολλήσει εδώ και καιρό με ένα συγκρότημα που το λένε Autechre. Mόνο αυτούς ακούω. Συνέχεια.

290197 // 12:34

Μιλάω στο τηλέφωνο με την Chantal στη Warp. Μου λέει ότι το νέο άλμπουμ των Autechre θα κυκλοφορήσει σε έναν μήνα. Της ζητάω να κανονίσει μια τηλεφωνική συνέντευξη με τον Sean Booth και τον Rob Brown. Μου απαντά ότι είναι εύκολο αλλά μόνο με τον έναν. Ο Rob λείπει, δεν είναι στο Sheffield. Έστω, μόνο με τον έναν. Κλείνουμε για την επόμενη μέρα.

220993 // 00:12

O ήχος της βροχής με έχει απομακρύνει από το νόημα του θόρυβου πολλές φορές. Αλλά αυτή εδώ η ξαφνική μπόρα σαν να ταιριάζει απόλυτα με το ηχοδιάστημα που έχω καλά κρυμμένο στο δωμάτιο. Ο ήχος της με αφήνει βουβό. Παλιότερα δεν μπορούσα να αντιδράσω γιατί τότε δεν μπορούσα να κυριαρχήσω σ’ αυτό το ηχητικό μεγαλείο. Νιώθω παγιδευμένος μέσα σε ένα θλιβερό θόρυβο. Ο μουντός απόηχος της αστραπής. Το ξέσπασμα της μπόρας. Μια ξαφνική βροχή που χωρίς να λογαριάζει τίποτα αρχίζει να συνθλίβεται πάνω στους δρόμους, στις μεταλλικές πινακίδες, τους αγωγούς που ρουφάνε όσο περισσότερο μπορούν από το νερό που πέφτει, στις σκεπές των αυτοκινήτων, στις πέτρες, στις ταράτσες των σπιτιών. Σατγόνες που πέφτουν πάνω σ’ οτιδήποτε, νεκρό ή ζωντανό, ζωηρό ή παγωμένο. Ο λαιμός του 444”  με καταπίνει. Μπαίνω για τα καλά μέσα του. Γλυστράω στο πουθενά. Εδώ και κάποιους μήνες είμαι κολλημένος με τους Autechre. Οι σταγόνες παίζουν ρυθμικά με τους μακρινούς ορίζοντες στην άκρη του ηχείου. Μοιάζουν να παίρνουν ζωή, σαν να είναι γεμάτες αγωνία να σκάσουν κάπου, σαν να θέλουν να χορέψουν πάνω σε παγωμένες λίμνες, σε αφρισμένα κύματα, σε διψασμένα για νερό λουλούδια. Κάποια μέρα θα ήθελα να χαθώ σαν μια σταγόνα βροχής.

300197 // 12:28

Στην άλλη άκρη του ακουστικού είναι ο Sean Booth, το ένα μέλος των Autechre. Μου ζητάει να τον καλέσω μετά από δύο λεπτά γιατί κάποιος χτυπάει το κουδούνι της πόρτας του.

121093 // 04:03

Γράφω το ημερολόγιο ενός τρελού. Χαμένος στις αναμνήσεις. Χαμένος σε ένα δρόμο από εικόνες. Θυμάμαι πως έλιωναν τα κτήρια στην άκρη αυτού του δρόμου. Θυμάμαι μετά το δρόμο να χάνεται πίσω από τα ίχνη του αυτοκινήτου. Εκείνη η καλοκαιρινή βραδιά θα μου μείνει αξέχαστη. Είχα κολλήσει το βλέμμα μου πίσω από την κάθε γραμμή που χάνονταν και έπαιζα ένα τρελό παιχνίδι με τον εαυτό μου. Στο φως του φεγγαριού όλα ήταν ένα παιχνίδι άσπρου – μαύρου. Κάθε φορά που τελείωνε το “Eggshell” o Βασίλης γυρνούσε πίσω την κασσέτα και το ξανακούγαμε. Δεν θυμάμαι πόσες φορές το ακούσαμε εκείνο το βράδυ. Το φεγγάρι φώτιζε πάρα πολύ τον σκοτεινό καλοκαιρινό ουρανό. Δίπλα στο δρόμο, η θάλασσα. Θυμάμαι, σκέφτηκα τότε πόσο όμορφα θα ήταν να χανόμασταν μέσα στον φεγγαρόλουστο ωκεανό. Κάρφωσα το βλέμμα μου στη θάλασσα. Η γραμμή από το φως του φεγγαριού ήταν τελείως ακίνητη. Ή μήπως ήταν η θάλασσα που ήταν τόσο ήρεμη; Αυτή η διαδρομή είναι τόσο χαραγμένη στην ψυχή μου και πάντα σκέφτομαι αυτήν το ασήμαντο μικρό ταξίδι με τον Βασίλη όταν θέλω να αφήσω την καρδιά μου να γελάσει.

Συνέντευξη Autechre στο Περιοδικό Οξύ, Τεύχος 5, Άνοιξη 1997 © Giannis Papaioannou
Συνέντευξη Autechre στο Περιοδικό Οξύ, Τεύχος 5, Άνοιξη 1997 © Giannis Papaioannou

300197 // 12:34

Σκέφτομαι πόσο ήθελα παλιότερα να μιλήσω με αυτούς τους δύο τύπους που φτιάχνουν αυτήν την μουσική. Οι λέξεις δεν βγαίνουν από το στόμα μου. Κομπιάζω. Λέω στον Sean ότι δεν ξέρω από που να αρχίσω αυτή τη συνέντευξη. «Μίλα, και κάπου θα καταλήξουμε», μου λέει. Τον ρωτάω για τον νέο τους δίσκο, για τα νέα τους κομμάτια που τα ακούω συνέχεια και μοιάζουν σαν ρυθμικό ντελίριο ενός ξεχασμένου εφιάλτη. «Εφιάλτης, ε; Χμμμ. Πάντως, δεν υπάρχουν κανόνες στη μουσική μας», μου απαντά. «Δεν υπάρχουν τρόποι που βασιζόμαστε για να δημιουργήσουμε τον ήχο μας. Δεν υπάρχει κόνσεπτ. Δεν υπάρχει καμία κεντρική ιδέα. Μόνο οι ήχοι. Και σίγουρα υπάρχουν οι μηχανές. Αυτές δημιουργούν όλο αυτό το οργανωμένο άγχος που ακούς. Δουλεύουν με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο, αλλά πέρα απ’ αυτό δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να περιορίζει τη φαντασία μας». «Και όλοι αυτοί οι άγνωστοι τίτλοι, αυτό το άγνωστο όνομα που ήρθε από το πουθενά, αυτές οι άγνωστες λέξεις, είναι όλα παιχνίδια της φαντασίας σας», τον ρωτάω. «Ναι, είναι όλα παιχνίδια. Αλλά όχι πλέον φανταστικά. Είναι υπαρτά, παίζεις μαζί τους, μπορείς να τα αφήσεις να σου δείξουν έναν άλλο δρόμο από αυτόν που εσύ έχεις φανταστεί ότι είναι όμορφος για να πηγαίνεις βόλτες». «Σύμφωνοι, αλλά κάτι δεν σημαίνουν αυτές οι λέξεις για εσάς; Τι είναι δηλαδή το “Cipater” ή το “Tewe” αν πάρουμε δύο τίτλους από το καινούργιο σας άλμπουμ. Μοιάζουν σαν να θέλετε να μπερδέψετε περισσότερο τον κόσμο», του λέω. «Όλα αυτά σχηματίζουν το περιβάλλον που λέγεται “Autechre”. Αν με ρωτήσεις τι ακριβώς είναι αυτό δεν ξέρω να σου πω. Γιατί όπως σου είπα όταν ηχογραφούμε τη μουσική μας δεν ξεκινάμε να το κάνουμε έχοντας κάτι στο μυαλό μας. Πάλι δεν ξέρω αν δίναμε κάποιους τίτλους στα κομμάτια μας που όλοι θα ήξεραν τι είναι αυτό, αν θα μας άρεσε. Δεν ξέρω πως να στο εξηγήσω με απλά λόγια. Είναι κάτι σαν μια κοινή συμφωνία μετξαύ εμένα και του Rob. Δεν θέλουμε να είναι όλα τόσο απλοϊκά στη ζωή μας. Υπάρχουν πολλά που είναι τόσο απλοϊκά γύρω μας. Ο εσωτερικός μας κόσμος θέλουμε να είναι τρελός. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις…. Ξέρω όμως να σου πω ότι δεν είμαστε ambient, δεν είμαστε techno, δεν είμαστε trip-hop, αλλά σίγουρα θέλουμε να είμαστε ένα μεταλλαγμένο hip-hop συγκρότημα».

090194 // 11:17

Ένα χειμωνιάτικο πρωινό. Ο ήλιος ρίχνει δειλά κάποιες αχτίδες μέσα από την κουρτίνα. Στο δωμάτιό μου έχουν ειπωθεί χιλιάδες πράγματα. Μερικές φορές το αισθάνομαι σαν να θέλει να ζωντανέψει και να αρχίσουν οι τοίχοι να μου μιλάνε. Καθυστέρηση σκέψης. Στα πρόθυρα της τρέλας και της αστικής παράνοιας. Χθες έφτασε το νέο άλμπουμ των Autechre στο γραφείο. Δεν έχω προλάβει να το ακούσω. Τα καλώδια από τον υπολογιστή και τα συνθεσάιζερ μου τη σπάνε. Δεν μπορώ να τα βλέπω να κρέμονται έτσι. Δεν θέλω να τους αλλάζω θέσεις. Είναι πάντα τόσο γυμνά. Αν τα προσέξεις και τα παρατηρήσεις για πολύ ώρα μπορεί να τα δεις και να χορεύουν. Τι πολύχρωμα σχέδια θα μπορούσαν τόσα καλώδια να φτιάξουν! Βάζω το “Amber” να παίξει. Στο δεύτερο κομμάτι έχω αρχίσει να ακούω τους τοίχους να μιλάνε, βλέπω τα καλώδια να κινούνται και αυτή η παγίδα που λέγεται μινιμαλιστικός ρυθμός, με έχει γραπώσει για τα καλά.

300197 // 12:39

— Τι σας άρεσε να κάνετε όταν ήσασταν μικροί;

Να παίζουμε με τους ήχους. Αλήθεια. Κι εγώ και ο Rob έχουμε μια καλή ιστορία από τα παιδικά μας χρόνια μέχρι σήμερα, στο πώς να μπερδεύουμε τους ήχους, τον έναν μέσα στον άλλο. Βέβαια, δεν είμαστε διάσημοι DJ’s αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Γνωριστήκαμε το 1987 και ήμασταν και οι δύο πολύ μέσα στο hip-hop. Θυμάμαι ήταν τότε το πιο σημαντικό πράγμα για εμάς. Ήταν αναπόφευκτο, άρα, να αρχίσουμε να πειραματιζόμαστε με τους ήχους. Κι αρχίσαμε από δικά μας remix που κάναμε σε γνωστά κομμάτια, παίζοντας με τους ήχους που βρίσκαμε σε δίσκους άλλων, στην κυριολεξία γαμώντας ό,τι βρίσκαμε μπροστά μας. Πριν από αυτή τη συνάντηση ήμασταν και οι δύο πολύ απομονωμένοι στους εαυτούς μας. Όλο αυτό το πήδημα με τους ήχους συνέβαινε μόνο στο μυαλό μας. Πάντως όταν δεθήκαμε, αρχίσαμε να βάζουμε κάποια τάξη και να φτιάχνουμε κομμάτια.

— Πώς νιώθετε όταν σας λένε ότι είστε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και αξιόλογα ονόματα της παγκόσμιας ηλεκτρονικής σκηνής;

Πώς νιώθουμε; Δεν ξέρω. Πάντα έτσι ήμασταν. Δεν ξέρω… Δεν θέλω να σκέφτομαι ό,τι σκέφτονται οι άλλοι…

— Δηλαδή δεν σας νοιάζει τι λένε οι άλλοι γύρω σας ή ο Τύπος;

Ναι, μας νοιάζει, απλά δεν το σκεφτόμαστε.

— Τι θα σκεφτόσουν αν σου έλεγα ότι στην Ελλάδα έχετε πολλούς οπαδούς, οι οποίοι μάλιστα δηλώνουν και φανατικοί;

Περίεργο. Μόνο από την Ελλάδα και την Ισπανία έχουμε ακούσει κάτι τέτοιο. Κι αυτό που είναι πιο περίεργο ακόμα είναι το γεγονός ότι η μουσική μας δεν είναι τόσο… Πώς να το πω… Χμμμ, οι περισσότεροι μας λένε ότι η μουσική μας είναι ψυχρή. Αμφιβάλλω αν η Ελλάδα είναι μια ψυχρή χώρα.

— Σίγουρα, δεν είναι! Αλλά νομίζω ότι υπάρχει μια περίεργη θερμότητα που βγαίνει από τη μουσική σας. Ίσως να είναι αυτή των μηχανών. Αλλά υπάρχουν τόσα πολλά συναισθήματα στη μουσική σας.

Η αλήθεια είναι ότι είμαστε και οι δυο μας πολύ συναισθηματικοί τύποι.

— Πράγμα που δεν φαίνεται στον τελευταίο σας δίσκο. Αν κάποιος σας ακούσει για πρώτη φορά στο “Chiastic Slide” θα τρομάξει. Ήδη ξέρω πολλούς που τρόμαξαν με το “Tri Repetae”. Είναι κάτι που κάνετε εσκεμμένα, να φτιάχνετε τη μουσική σας τόσο περίεργη;

Όχι, απλά μας αρέσει να ακούγεται έτσι. Δεν θέλουμε να φτιάχνουμε περίεγη μουσική. Ή να λέμε ο ένας στον άλλο «Άκου αυτό! Ακούγεται τόσο καινούργιο. Ας το χρησιμοποιήσουμε!». Πολλοί νομίζουν ότι πειραματιζόμαστε πάρα πολύ με τον ήχο, ότι σαμπλάρουμε τα πάντα και ότι όλη η ζωή μας είναι ένα περίεργο πράγμα της φαντασίας μας. Δεν σαμπλάρουμε περισσότερο από κάποιους άλλους που τρώνε τη ζωή τους με τα samplers. Δεν είναι αυτός ο σκοπός μας. Υπάρχουν μπάντες που είναι πολύ πιο πειραματικές απ’ ότι εμείς. Μας αρέσει να γαμιόμαστε με τους ήχους γιατί είναι τόσο γαμημένα ενδιαφέρον. Αυτό μας αρέσει να κάνουμε.

070494 // 13:05

Είμαι όλο το πρωί στο σπίτι και πραγματικά δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Το μόνο που έκανα πριν λίγο ήταν να βάλω το “Montreal” στο repeat mode του CD-player. Σηκώθηκα πολύ κουρασμένος από το χθεσινό τρέξιμο στο σταθμό, και σήμερα έχω αυτόν τον γαμημένο πονοκέφαλο που δεν θέλει να με αφήσει με κανένα φάρμακο. Ο ήχος κυλά συνέχεια ο ίδιος μέσα στο δωμάτιο. Νομίζω ότι αν σηκωθώ από το κρεβάτι και πατήσω στο πατώμα, θα πατήσω πάνω σε μια θάλασσα.

300197 // 12:48

— Ποιες είναι οι εικόνες που κυριαρχούν στη μουσική σας;

Δεν υπάρχουν εικόνες στη μουσική μας. Εμείς βλέπουμε άλλα, εσύ βλέπεις άλλα, και όλοι οι υπόλοιποι βλέπουν ο καθένας από κάτι διαφορετικό. Δεν το σκέφτομαι τόσο πολύ. Είναι σίγουρα καλύτερο να το ακούς από το να το βλέπεις. Κι εγώ αυτό κάνω. Την ακούω. Δεν τη βλέπω. Η αλήθεια πάντως είναι ότι όταν κοιτάζω τη μουσική μας, βλέπω πολλές εικόνες μέσα της. Απλά δεν θέλω να το συζητάω γιατί όλοι θα πίστευαν ότι είμαι τρελός. Είναι όλες τόσο αφηρημένες και κουνημένες και θολές… Μοιάζουν με όνειρο. Είναι πολύ περίεργο.

— Υπάρχει κάτι που λείπει από τη ζωή σου;

Όχι, γιατί η μουσική μού δίνει ό,τι λείπει. Και με τη μουσική μπορείς να έχεις όσες αναπάντεχες αλλαγές θέλεις στη ζωή σου. Αρκεί να την αφήσεις να σε οδηγήσει. Και εγώ και ο Rob είμαστε πολύ ευτυχισμένοι που τα πράγματα είναι έτσι για εμάς. Βέβαια, υπάρχει τόση πολλή μουσική σήμερα, αρκετή για όλους. Εμείς είμαστε χαρούμενοι που φτιάχνουμε κάτι που αρέσει σε κάποιους.

Τι σχέδια κάνετε όταν βρίσκεσαι με τον Rob και δεν κάνετε μουσική, όταν τα λέτε μεταξύ σας σαν δυο φίλοι;

Δεν κάνουμε τίποτα φοβερά σχέδια. Αφήνουμε τα πράγματα να πάνε εκεί που είναι σωστό να πάνε. Κάπως έτσι κρίνουμε την πορεία μας. Αν κάτι ακούγεται σωστό σε μας, τότε δεν χρειάζεται άλλη σκέψη. Ξέρω ότι έτσι όπως σκεφτόμαστε σήμερα, ποτέ δεν θα καταφέρουμε να ανέβουμε στο Top-10 της Αγγλίας. Αύριο, όπως, μπορεί να κάνουμε κάτι άλλο. Δεν προσπαθούμε να φτιάξουμε το μέλλον μας σύμφωνα με κανόνες. Τίποτα δεν οδηγεί στο μέλλον. Μόνο οι ιδέες που έχει ο καθένας και οι στόχοι του.

— Η μουσική έχει μέλλον;

Σίγουρα έχει, όμως η μουσική δεν πηγαίνει πουθενά σήμερα. Κοίτα, ο καθένας φτιάχνει το μέλλον του όπως θέλει. Το δικό μου το μέλλον δεν ξέρω πώς θα είναι. Δεν μπορώ να το δω. Απλά το περιμένω. Περιμένω να συμβεί. Προσπαθώ να σκεφτώ ότι κάποια κομμάτια του θα έχουν μια μορφή, αλλά βλέπεις δεν είμαι από αυτούς που σχεδιάζουν πράγματα στη ζωή τους. Γενικά δεν μας αρέσουν τα σχέδια και οι προγραμματισμοί στη ζωή. Το μόνο σχέδιο που κάνω είναι να αφιερώσω περισσότερο χρόνο στο στούντιο.

— Θα μπορούσες με λίγες λέξεις να περιέγραφες τον εαυτό σου;

Με λίγες; Φτάνει μια; Αν ναι, τότε αυτή είναι «ανώριμος». Κάθε φορά που κοιτάζω μέσα μου βλέπω και κάτι διαφορετικό, αλλά πάντα θέλω να είμαι σαν τον άμυαλο δεκαεξάρη που δεν τον νοιάζει τίποτα και κάνει ό,τι του κατέβει. Αν πάντως κάποιος θέλει να μάθει πως είμαστε ως άνθρωποι τότε το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να ακούσει τη μουσική μας και να την αφήσει να τον οδηγήσει στα ίχνη του χαρακτήρα μας.

— Πόσο μεγάλοι θέλετε να γίνετε με τη μουσική σας;

Όχι μεγαλύτεροι απ’ ότι είμαστε τώρα. Αυτά που έχουμε κερδίσει μέχρι σήμερα μας φτάνουν. Είναι καλά. Αν μείνουν σε αυτό το επίπεδο, τότε θα είμαστε ευτυχισμένοι κι αυτό που ελπίζουμε είναι να μείνει και ο κόσμος μαζί μας. Ο κόσμος, και ειδικά ο κόσμος της μουσικής θέλει να κινείται προς την κορυφή. Νιώθουν άνετα έτσι. Εμείς δεν νιώθουμε καθόλου έτσι. Θέλουμε μόνο να είμαστε άνετοι για να κάνουμε τα πάντα. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που θα ακολουθήσει. Δεν ξέρω αν θα είναι το ίδιο πειραματικό. Αλλά σίγουρα θα ακούγεται σαν Autechre. Η μουσική που κάνουμε και ο κόσμος για τον οποίο την κάνουμε θα είναι ο ίδιος.

Autechre
Autechre

— Yπάρχει κάποια φιλοσοφία πίσω από το όνομα Autechre;

Όχι, δεν θέλω να μιλήσω γι’ αυτό. Όποτε μιλάω για φιλοσοφία κανένας δεν καταλαβαίνει τι εννοώ.

— Ναι, αλλά κάπως δεν εξηγείτε τα γεγονότα γύρω σας;

Ναι, βέβαια. Έχουμε μια φιλοσοφία. Αλλά δεν υπάρχει λόγος να μιλάμε γι’ αυτά. Θα είναι πιο βέβαιο να ακούς την μουσική μας και να προσπαθείς να καταλάβεις τι εννοούμε παρά να αφήσεις εμένα και τον Rob να σου εξηγήσουμε. Θα καταλάβεις καλύτερα από τη μουσική μας, πίστεψέ με.

— Συγγνώμη που επιμένω, αλλά αν βάζατε λέξεις στη μουσική σας, τι λέξεις θα διαλέγατε;

Πώς θα σου φαινόταν αν σου έλεγα μια πρόταση σαν αυτή: «Whiteness of vision with narrowness of purpose»;

— Δεν μπορώ να το καταλάβω τώρα, αλλά αν το έβλεπα κάπου σίγουρα θα το παρατηρούσα και θα το μελετούσα.

Είναι κάτι σαν να σου λέω «Δέξου τα όλα!». Όλες τις πιθανότητες. Όλα μπορούν να συμβούν. Με τη μια. Είναι σίγουρα δύσκολο να το εξηγήσω, αλλά… Δεν ξέρω τι άλλο να πω… «Πίστεψε στην ολότητα παρά να καταναλώνεις τα μέρης της». Κάτι τέτοιο. Υπάρχουν σίγουρα πράγματα που είναι φανερά στους περισσότερους ανθρώπους. Δύσκολο πράγμα η φιλοσοφία. Τόση πολλή σκέψη. Καλύτερα να φτιάνω κομμάτια.

Υπάρχει κάποιο όνομα που θαυμάζεις από τη σύγχρονη ηλεκτρονική μουσική;

Χμμμ, να σκεφτώ λίγο. Ναι, ο Tod Dockstader. Είναι Αμερικανός και έφτιαχνε μουσική στη δεκαετία του ’50 και του ’60 χρησιμοποιώντας μόνο μπομπινόφωνα, μαγνητοταινίες και γεννήτριες ήχων. Τον θαυμάζω. Η μουσική του μοιάζει λίγο με του Stockhausen.

Πραγματικά, πολύ πειραματικό είδωλο…

Ναι, ειδικά αν τον συγκρίνεις με εμάς. Πάντως τέτοια μουσική ακούω αυτόν τον καιρό.

— Σου αρέσει ο John Cage;

Κάποια έργα του… Προτιμώ τον Dockstader. Είμαι πιο πολύ μέσα σ’ αυτή την πραγματικά πρωτοποριακή φάση της ηλεκτρονικής μουσικής. Πάντως επειδή ανέφερες τον όρο «ηλεκτρονική» θα ήθελα να πω ότι αυτή είναι η πραγματική ηλεκτρονική μουσική του αιώνα μας. Και η πλάκα είναι ότι δεν είχα ιδέα για όλα αυτά τα ονόματα πριν από έξι μήνες. Όταν διάβασα και ακολούθησα τα ίχνη του στην ιστορία, έμεινα άναυδος με το υλικό που βρήκα.

Τι ταινίες θα διαλέγατε για τα ονειρικά ή εφιαλτικά σας soundtrack;

Δύσκολη ερώτηση. Παλιές ταινίες του Κιούμπρικ. Είναι πραγματικά πολύ δυνατές ταινίες. Κάποιες του Βέντερς, ίσως. Ντέιβιντ Λιντς. Κρόνενμπεργκ. Μου αρέσει ο τρόπος που δουλεύει ο Κρόνενμπεργκ. Με τόσα επίπεδα. Μπορεί να κάνει κάτι που είναι τόσο ενδεικτικά φανερό και βέβαιο αλλά πάντα μέσα του θα έχει όλα αυτά τα δεκάδες στοιχεία που σε τρελαίνουν. Χρησιμοποιεί τη μουσική για να παίζει παιχνίδια με τα κεφάλια των ανθρώπων. Είναι πανέξυπνος. Ίσως περισσότερο απ’ ότι φαντάζεται ο κόσμος. Είναι κρίμα, αλλά δεν έχω δει το “Crash” ακόμα.

— Τι άλλο σου αρέσει να κάνεις, εκτός από τη μουσική;

Να γράφω τις σκέψεις μου στο ημερολόγιό μου…

150297 // 01:15

Βρίσκομαι σε κάποιο σκυλάδικο, κάτω από την Ομόνοια. Μόλις μπήκα νόμιζα ότι πέρασα σε μια άλλη εποχή. Τότε που τα πράγματα δεν ήταν τόσο πολύπλοκα. Δεν ξέρω αν μου αρέσει εδώ μέσα. Αλλά πάλι υπάρχει κάτι που με κρατάει και δεν με αφήνει να φύγω. Ανοίγω μια πόρτα κι αρχίζω να ανεβαίνω μια σκάλα. Ανεβαίνω. Ανεβαίνω. Ανεβαίνω. Στον πάνω όροφο, μέσα στο παλιό μαγειρείο του σκυλάδικου μια γιαγιά πλένει κάτι γιγάντιες κατσαρόλες. Με κοιτάζει. Ίσως περισσότερο επίμονα απ’ ότι θα ήταν φυσιολογικό. Νομίζω ότι αρχίζω και φοβάμαι. Στο κάτω πάτωμα παίζει δίσκους ο Δημήτρης. Δεν τον ακούω αλλά ξέρω ότι πρέπει να είναι εκεί. Σκέφτομαι. Η σκάλα δεν πηγαίνει άλλο πιο πάνω. Σκέφτομαι πριν πατήσω στο τελευταίο σκαλί. Η αργόσυρτη σπασμένη λούπα του “Laughing Quarter” κυλάει μέσα μου. Τόσο πολύ ζωντανή που νομίζω ότι το σώμα μου θα ξεχυλήσει από τους ήχους, σαν να προσπαθώ να τους αποβάλλω από μέσα μου. Η σκάλα δεν ανεβαίνει άλλο. Από κάτω ακούγεται ένας θόρυβος. Αρχίζω να κατεβαίνω. Σκέφτομαι ότι έχω σταματήσει εδώ και καιρό να γράφω στο ημερολόγιό μου…

▲︎

Η συνέντευξη του Sean Booth για λογαριασμό των Autechre δημοσιεύθηκε στο Τεύχος 5 του Περιοδικού Οξύ, την άνοιξη του ’97.

MORE

Aθήνα

Φωτογραφίες από την Αθήνα του 2019

Double exposure

Άσφαλτος, κτήρια, υφές, τοπία, δένδρα και πρόσωπα σε τυχαίες διαφάνειες.

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ

Η συνολική δισκογραφία του Γιάννη Παπαϊωάννου (Rehearsed Dreams, Spider's Web, Raw, ΙΟΝ, Mechanimal)

Sauna

To Sauna EP του ΙΟΝ ηχογραφήθηκε μια πολύ ζεστή μέρα στην Αθήνα το καλοκαίρι του 1997.