Acid Baby Jesus © Christos Sarris
Acid Baby Jesus © Christos Sarris

Acid Baby Jesus

Ένα εκατομμύριο ειλικρινείς χειρονομίες

Tα αποπλανητικά κιθαριστικά ριφς και ο έξοχα χρωματισμένος φαντασμαγορικός μουσικός καμβάς των Acid Baby Jesus φανερώνουν όχι μόνο τον διαρκή ενθουσιασμό μιας ώριμης μπάντας­­, αλλά και την ικανότητά της να επιτύχει μια ιδανική κατάσταση καλλιτεχνικής αρμονίας. Η έλξη τους, βέβαια, προς στο σύγχρονο ψυχεδελικό πολιτισμό, αποκαλύπτει όχι μόνο την μεγάλη τους ικανότητα να αποκωδικοποιούν εύκολα τη φαινομενολογία του ψυχεδελικού σύμπαντος, αλλά και την ευχέρεια που έχουν να τη διασταυρώνουν, διαγωνίως, πλαγίως και καθέτως, με παράλληλες και πιο ποπ φόρμες της ροκ δεξαμενής, χωρίς ποτέ να μειώνουν τη σημασία ή το σεβασμό τους απέναντι σε κάθε μια από αυτές.

Και κάπως έτσι, απελευθερωμένοι στον υγρό αέρα, οι Acid Baby Jesus ξεκινούν το αινιγματικό ταξίδι του Selected Recordings, με το “Diogenes”, του οποίου τα πρώτα ακόρντα μπορεί να με πέταξαν στα απέραντα καταπράσινα λιβάδια των Popol Vuh, γρήγορα όμως, με ξανασήκωσαν και με επανέφεραν στο υδάτινο κόσμο τους, όπου η συνολική ομογενοποίηση (και συγχώνευση) του ήχου τους δεν σε αφήνει, παρά να γίνεις ένα με αυτήν. Κι εκεί μέσα, υπάρχουν σημεία στα οποία μπορεί να αντιδράσει ο ακροατής, ακόμα και να κινηθεί αντίθετα στην μονοτονία των δυναμικών εξάρσεων που προβάλλουν οι «λερωμένοι»ηχητικοί τοίχοι των “Who’s First” και “Omonia”. Διαφορετικά, το παιχνίδι είναι στα χέρια της μπάντας. Και πρέπει να αφεθείς σ’ αυτό.

Με έντονες αναφορές στα ελληνικά πεδία σκέψης που μπορεί να γέννησαν αυτές τις επιλεγμένες ηχογραφήσεις, αλλά και σε χιλιάδες άλλες, εξωγενείς, που μπορεί να τις ενέπνευσαν, το Selected Recordings των Acid Baby Jesus είναι ένα αργό ζουμ 40 περίπου λεπτών σε μια καλειδοσκοπική ηχητική τελετουργία. Άλλες φορές θολό και ζαλισμένο από τα υπνωτικά στροβιλιζόμενα drones και άλλες, διεστραμμένα μαγεμένο από την λαμπερή γυαλάδα της ψυχεδελικής του γεωμετρίας. Στο σύνολό του, ωστόσο, παραμένει ένας πουαντιγιστικός θρίαμβος, φτιαγμένος από ένα εκατομμύριο ειλικρινείς χειρονομίες τεσσάρων παιδιών, τα οποία ξέρουν πώς να συνθέτουν το δικό τους τοπίο του ονείρου με απόλυτη ακρίβεια.

Acid Baby Jesus © Christos Sarris
Acid Baby Jesus © Christos Sarris

— Γιατί επιλέξατε τον τίτλο Selected Recordings; Είναι σαν κάποια συλλογή, ή τραγούδια που επιλέξατε μέσα από ένα μεγαλύτερο σύνολο κι άλλων τραγουδιών, τα οποία πιθανόν να μην βρήκαν δρόμο στο τελική επιλογή;

Νώντας: Ναι και αυτό. Βασικά το άλμπουμ ηχογραφήθηκε με ένα line-up στο οποίο ήταν και ο Όθωνας μέσα, αλλά στη διάρκεια των ηχογραφήσεων ο Όθωνας έφυγε και τελειώσαμε το άλμπουμ εμείς οι δύο στην ουσία. Δεν έβγαζε νόημα να ήταν σαν ένα LP μια συνέχεια του πρώτου, αλλά ούτε τελείωσε σαν το αποτέλεσμα μιας ολοκληρωμένης μπάντας. Ήταν, λοιπόν, περισσότερο μια διαδικασία στην οποία πήραμε τις ηχογραφήσεις, τις τελειώσαμε και βγήκε το άλμπουμ έτσι όπως το δουλέψαμε εμείς οι δύο.

Μάρκος: Kάναμε μια επιλογή σε βάθος χρόνου. Μπορεί να κρατήσαμε κάποια παλιότερα κομμάτια, αλλά αυτά μεταλλάχθηκαν πολύ μέσα σε αυτά τα 2 χρόνια των ηχογραφήσεων. Ήταν μια διαδικασία επιλογής, από την αρχή μέχρι το τέλος. Δεν υπήρχε κάποιο concept, με την έννοια του concept album, αλλά όταν μπήκαμε να γράψουμε το δίσκο ήταν συνειδητή η απόφαση να γράψουμε δίσκο κι όχι απλά να μπούμε να γράψουμε κομμάτια.

— Υπάρχουν κομμάτια που έχουν μείνει έξω;

Ν: Ναι υπάρχουν διάφορα που έμειναν απ’ έξω. Τα οποία δεν ξέρουμε, βέβαια, αν θα τα βγάλουμε ποτέ ή θα μείνουν για πάντα απ’ έξω. Νομίζω ότι άλλο όραμα είχαμε όταν το ξεκινήσαμε και αλλιώς βγήκε. Είναι και πολύς ο χρόνος που μεσολάβησε…

Μ: Ουσιαστικά το νέο άλμπουμ το κάναμε όπως ακριβώς άρεσε σε μας. Είπαμε να το συνεχίσουμε χωρίς καμία πίεση. Απλά ας το τελειώσουμε. Πολλές ηχογραφήσεις και αρκετά overdubs της φωνής έγιναν εδώ σ’ αυτό το χώρο. Το κάναμε όπως ακριβώς το αισθανόμασταν σε κάθε συγκεκριμένη στιγμή και χωρίς την πίεση μιας touring μπάντας που πρέπει να τελειώσει κι ένα νέο άλμπουμ στα γρήγορα, που πρέπει να συνεχίσει να ηχογραφεί και μετά να βγει πάλι έξω να παίξει ζωντανά και να σκέφτεται πως θα βγάλει το νέο υλικό στις συναυλίες.

— Ο χρόνος είναι ανασταλτικός παράγοντας στην έμπνευση και τη δημιουργία της μουσικής;

Μ: Μόνο όταν έχεις μια πρωινή δουλειά. Βέβαια, όταν δουλεύεις με τη μουσική μπορεί κι αυτό να σε δυσκολέψει πιο πολύ, γιατί θα γίνει μετά αυτό η δουλειά σου και δεν θα θέλεις να το κάνεις με τόση  αγάπη και κόπο. Άμα πρέπει να το κάνεις δεν θα θέλεις να το κάνεις.

— Πιο κομμάτι σας δυσκόλεψε περισσότερο στην παραγωγή του άλμπουμ, μέχρι να έρθει και να δέσει με αυτό που είχατε στο μυαλό σας;

Ν: Νομίζω το πρώτο, το Diogenes. Είναι ένα κομμάτι που έχουμε γράψει από το 2011. Μάλιστα σκεφτόμασταν κάποτε να έμπαινε και στον πρώτο μας δίσκο. Αλλά το παίζαμε διαφορετικά και έχει αλλάξει πολύ από τις πρώτες ηχογραφήσεις που του είχαμε κάνει. Μας έβγαινε πιο rock βέβαια γι’ αυτό δεν μας ικανοποιούσε πολύ κι έτσι είναι αυτό πάνω στο οποίο έχουμε δουλέψει περισσότερο μέχρι να μας ικανοποίησει η τελική του μορφή.

M: Ναι, αυτό και το Who’s First.

N: To Omonia ήταν το πιο εύκολο πάντως, βγήκε μέσα από ένα τζαμάρισμα που είχαμε κάνει στην αρχή των ηχογραφήσεων, όταν ακόμα δεν είχαμε σκεφτεί να βασιστούμε τόσο πολύ στην λογική των overdubs.

Acid Baby Jesus © Christos Sarris
Acid Baby Jesus © Christos Sarris

— Έχετε κοινά μουσικά ακούσματα και προτιμήσεις, υποθέτω.

Ν: Ναι, αν και έχουμε πολλά ακούσματα, τα οποία μεταξύ τους διαφέρουν. Δηλαδή ακούμε techno μουσική, ακούμε πολλή jazz, προφανώς ακούμε rock ‘n’ roll, αλλά και παραδοσιακή μουσική.

— Υπάρχουν πολλά στοιχεία της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής στα νέα σας κομμάτια; Αυτά βγήκαν αυθόρμητα και ως σύμπτωμα των μεγάλων τουρνέ.

Ν: Ξεκινήσαμε την μπάντα σαν μέσο για να φύγουμε από την Ελλάδα και όταν χάνεσαι σε μια χώρα όπως η  Αμερική βλέπεις ότι ο τόπος που έχεις μεγαλώσει και τα βιώματά σου είναι εκείνα που σε κάνουν ξεχωριστό.

— Προσωπικά σας θεωρώ ένα καθαρά αστικό συγκρότημα. Αν σας έπαιρνε κάποιος και σας έκλεινε για έξι μήνες σε ένα στούντιο στην εξοχή, δίπλα σε ένα δάσος ή δίπλα σε μια λίμνη, μακριά από τον πολιτισμό, έχετε σκεφτεί πόσο πιο ψυχεδελικοί θα μπορούσατε να γίνετε;

Ν: Έχουμε σκεφτεί να το κάνουμε, όχι όμως δίπλα σε κάποιο δάσος, αλλά σε κάποιο ελληνικό νησί. Να πάμε δηλαδή, να κουβαλήσουμε τον εξοπλισμό μας και να γράψουμε εκεί ένα δίσκο εκεί. Δεν ξέρω, βέβαια, πως θα ήταν αυτό που θα κάναμε.

Μ: Αν και το ψυχεδελικός αφορά περισσότερο μια φόρμα, θέλουμε να αντιμετωπίζουμε την μουσική σαν μουσική κι όχι σαν είδη μουσικής. Όλα είναι μουσική. Όλα είναι συχνότητες, απλά. Όλα είναι πιθανά. Όλα στέκουνε. Δεν βάζουμε περιορισμούς σε αυτό που κάνουμε. Βέβαια, σε ένα δίσκο, εμείς πρώτοι λογοκρίνουμε τους εαυτούς μας σκεφτόμενοι από την πλευρά του ακροατή.

— Μουσική κάνετε για εσάς ή για τους ακροατές;

Μ: Για εμάς φυσικά, για τους ακροατές αυτό που κάνουμε είναι να παίζουμε ζωντανά. Σκέφτομαι πάντα, βέβαια, αυτόν που θα ακούσει ένα δίσκο μας γιατί μου αρέσει κι εμένα να ακούω μουσική. Η ηχογραφημένη μουσική, λοιπόν, έχει μια βαρύτητα η οποία μένει στην κυκλοφορία για πάντα. Με προβληματίζει το γεγονός ότι μπορεί να κάνω τώρα κάτι, να ηχογραφήσω ένα κομμάτι και μετά να υπάρχει μια πιθανότητα να μην μου αρέσει. Συχνά σκέφτομαι ότι οι πρώτες ηχογραφήσεις κουβαλάνε μια φλυαρία μέσα τους. Πρέπει να το κόψεις, και να το ξανακόψεις, και να το ξανακόψεις, μέχρι να το φιλτράρεις τόσο καθαρό και αγνό που να σου αρέσει πάντα. Όταν παίζουμε, φιλτράρει ο ένας τον άλλον συνέχεια.

Ν: Παίζοντας μεταξύ μας, έχουμε δημιουργήσει ένα δικό μας φίλτρο, για το πως θα παίξουμε κάτι που νομίζουμε ότι θα αρέσει στον άλλον.

Μ: Όταν είσαι μικρός και παίζεις, είναι σαν να τραβάς στιγμιότυπα του εαυτού σου. Είναι πιο νεανικό να αφήνεις τα πάντα ανεξέλεγκτα και χωρίς το παραμικρό ίχνος editing. Το έχουμε κάνει κι αυτό, να παίζουμε live και να έχουμε ένα μεγάλο στιγμιότυπο που αποτυπώνει αυτή την ελευθερία μας. Που ορίζει με έναν άλλο τρόπο την ενέργειά μας. Αλλά, βλέπω, ότι συνθετικά η άλλη πλευρά, παρουσιάζει ένα ενδιαφέρον το οποίο ως τώρα δεν το έχουμε αγγίξει τόσο βαθειά.

Ν: Και είναι πολύ ωραίο να εξυπηρετήσεις ένα τραγούδι παρά να εξυπηρετήσεις ένα μουσικό κομμάτι ή ένα τζαμάρισμα. Εμείς αναζητούμε μια ενδιάμεση λύση. Εντάξει εγώ ακούω ον τελευταίο καιρό πολύ Coltrane και Sun Ra και μου αρέσει που υπάρχει και το μουσικό θέμα και η μελέτη και ο αυτοσχεδιασμός.

— Eσείς θεωρείτε ότι την έχετε βρει αυτή τη χρυσή τομή τώρα με το Selected Recordings;

Μ: Όχι.

Ν: Εγώ νομίζω ότι μπορεί να μην τη βρούμε και ποτέ, αλλά αυτό είναι που το κάνει και ενδιαφέρον γιατί συνεχίζουμε και ψάχνουμε. Ψάχνουμε την ισορροπία, ψάχνουμε να βρούμε τι είναι κι αυτό που μας εξιτάρει, και κάθε φορά ανακαλύπτουμε καινούργια πράγματα.

— Δηλαδή, το νέο άλμπουμ θα είναι κάτι διαφορετικό.

Ν: Σίγουρα θα είναι. Όχι μόνο γιατί υπάρχει και κάποιο νέο μέλος στην μπάντα, αλλά επίσης επειδή δεν θέλουμε να επαναλάβουμε μια φάση του εαυτού μας που έχει ήδη αφήσει το ίχνος της στο χρόνο. Καταντάει λίγο βαρετό. Αλλάζουν και τα ακούσματά μας. Υπάρχουν και καινούργια ερεθίσματα, που πέρα από εκείνα που μένουν ως σταθερές αγάπες, μας συγκινούν και μας επηρρεάζουν με έναν ιδιαίτερο και πρωτόγνωρο τρόπο.

— Πως βρίσκετε τη συνεργασία με μια ξένη δισκογραφική εταιρεία;

Ν: Λίγο χαοτική.

Μ: Ναι, αλλά δεν ξέρουμε πως είναι και η συνεργασία με μια Ελληνική δισκογραφική.

Ν: Κοίτα είναι και ο τρόπος που συνεργαζόμαστε, που στην τελική είναι ένα handshake deal, δεν έχουμε υπογράψει κάποιο συμβόλαιο, το οποίο είναι καλό και αθώο, αλλά αν θέλεις να προχωρήσεις και να κάνεις κι άλλα πράγματα μπορεί να είναι και περιοριστικό. Κάποια φορά και δύσκολο να βγάλεις άκρη, αλλά, εντάξει, για την ώρα λειτουργεί. Υπάρχει καλή επικοινωνία, είμαστε φίλοι με τον Pete και μας έχει βοηθήσει πολύ γιατί του αρέσει αυτό που κάνουμε.

— Θα θέλατε να κάνατε ιδανικά κάτι μεγαλύτερο;

Ν: Άμα κάτσει. Δεν θα το κυνηγήσουμε. Αυτό που μας έχει δείξει η ιστορία της μπάντας είναι ότι αν συνεχίσεις και κάνεις αυτό που σου αρέσει να κάνεις βρίσκεις πράγματα μπροστά σου. Άμα δουλεύεις κι εσύ πάνω σ’ αυτό που πρέπει να κάνεις σου έρχονται πράγματα. Έστι κι αλλιώς δεν είμαστε και τόσο καλοί στο να προμοτάρουμε τους εαυτούς μας, ούτε θέλουμε να στέλνουμε δεξιά κι αριστερά δείγματα. Αυτή τη στιγμή έχουμε για παράδειγμα αρκετά demos που έχουμε δουλέψει ο Μάρκος κι εγώ, μας έχει φέρει κι ο Dale μερικά, οπότε σύντομα θα καθίσουμε να δουλέψουμε πάνω σ’ αυτά, θα τα ηχογραφήσουμε το καλοκαίρι και από εκεί βλέπουμε πως συνεχίζουμε. Αρχικά, θέλουμε να τα παίζουμε σαν μπάντα, να δούμε προς τα που μας πηγαίνουν αυτά τα τραγούδια και μετά να δούμε ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να τα ηχογραφήσουμε.

Ποια θεωρείτε ως καλύτερη στιγμή, όταν ψάχνετε τις ιδέες πάνω σε ένα κομμάτι, ή όταν το ακούτε τελειωμένο και ολοκληρωμένο;

Μ: Δεν ξέρω αν λέμε ποτέ “αυτό είναι!”. Tα τραγούδια μας αλλάζουν όλη την ώρα, τα παλιά μας τώρα τα παίζουμε διαφορετικά. Οι συναυλίες φταίνε γι’ αυτό. Όταν παίζεις πολλές συναυλίες στη σειρά δεν μπορείς να παίζεις συνέχεια τα ίδια. Ένα κομμάτι για εμένα οριοθετείται μόνο με τη μελωδία και τα λόγια, μετά μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις μ’ αυτό, αρκεί να κρατήσεις αυτά που ορίζουν την ταυτότητά του. Τα υπόλοιπα μπορούν να αλλάξουν πολύ εύκολα.

— Ποια είναι η γνώμη σας για την Ελληνική μουσική σκηνή;

Μ: Η Ελλάδα έχει πολλή μουσική. Απλά δεν βγαίνει πολύ προς τα έξω. Σε όλες τις δεκαετίες που έχουν περάσει, έχει δείξει ένα τρομερό παραγωγικό δυναμικό. Τις τελευταίες δεκαετίες, βέβαια, το Internet έχει αλλάξει πολύ τα πράγματα και θα συνεχίσει να τα αλλάζει. Η Ελλάδα είναι πολύ μακριά. Και αυτό φαίνεται πολύ ξεκάθαρα όταν παίζεις live. Στο πως αντιδρά ο κόσμος στις συναυλίες και στο πως δεν υπάρχει ένα σύστημα να στηρίξει οποιαδήποτε, πιο αθώα ή ανεξάρτητη, σκηνή.

— Ιδανικά τι θα θέλατε να ήταν διαφορετικό στο σύστημα αυτής της Ελληνικής κοινωνίας απέναντι στους ανθρώπους που παίζουν rock and roll;

M: Εγώ θα ήθελα να μην αντιμετωπίζεται η μουσική σαν χόμπι. Εγώ αυτό έχω καταλάβει ότι συμβαίνει όταν δεν παίζεις λαϊκή ελληνική μουσική. Δεν το εννοώ ως καρριέρα, αλλά πρακτικά όταν λες ότι κάνω μουσική, άλλη πιο περίεργη από αυτή που έχει συνηθίσει να ακούει ο πολύς κόσμος. Από τεχνολογικής άποψης και από όρεξη ή ταλέντο δεν πάσχει η Ελλάδα. Αλλά δεν υπάρχει καμία κρατική υποδομή που θα μπορούσε να βοηθήσει, ούτε γι’ αστείο. Εμείς πήγαμε και ρωτήσαμε πως θα είμαστε ασφαλισμένοι όσο καιρό θα βρισκόμασταν σε τουρνέ και η απάντηση ήταν ότι “δεν υπάρχεις καν” σε μια άλλη χώρα. Ούτε ο διευθυντής του ΙΚΑ δεν ξέρει τι γίνεται σε αυτή την περίπτωση. Δεν υπάρχει απάντηση γιατί κανείς δεν ξέρει. Μόνο αν έχουμε ΤΕΒΕ και γίνουμε εταιρεία. Το οποίο είναι αστείο. Είμαστε 29 χρονών και δεν υπάρχουμε στο σύστημα πουθενά, επειδή αυτό που κάνουμε δεν θεωρείται ότι κάτι σπουδαίο εκτός κι αν παίζαμε στα μπουζούκια στην Ιερά Οδό. Βέβαια, εδώ δεν μιλάμε μόνο για προβλήματα στο χώρο της μουσικής στην Ελλάδα, αλλά για κάθε χώρο που προτείνει δημιουργία. Το καλό πάντως είναι ότι αλλάζει η νοοτροπία στους νέους ανθρώπους και έτσι, όταν κατέβουν από τις θέσεις ισχύος οι παλιότεροι τα πράγματα θα αλλάξουν.

▲︎

H συνέντευξη με τον Νώντα και τον Μάρκο καθώς και η αποκλειστική φωτογράφηση της μπάντας από τον Χρήστο Σαρρή έγινε τον Ιανουάριο του 2015 για λογαριασμό ενός site που δεν “ανέβηκε” ποτέ. Η έκδοσή της εδώ γίνεται για καθαρά αρχειακούς λόγους.

MORE

Aθήνα

Φωτογραφίες από την Αθήνα του 2019

Double exposure

Άσφαλτος, κτήρια, υφές, τοπία, δένδρα και πρόσωπα σε τυχαίες διαφάνειες.

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ

Η συνολική δισκογραφία του Γιάννη Παπαϊωάννου (Rehearsed Dreams, Spider's Web, Raw, ΙΟΝ, Mechanimal)

Sauna

To Sauna EP του ΙΟΝ ηχογραφήθηκε μια πολύ ζεστή μέρα στην Αθήνα το καλοκαίρι του 1997.