To εξώφυλλο του πρώτου άλμπουμ των Mechanimal, 2012 © Inner Ear Records
Mechanimal, 2012 © Inner Ear Records

Mechanimal

Drone 'n' roll

Μια προσωπική μου ανάγκη μου να εκφραστώ μέσα από διαφορετικά είδη μουσικής με ώθησε να δημιουργήσω τους Mechanimal. Ως ένα συγκρότημα, ως ένα project ή ένα νέο act στην αθηναϊκή σκηνή, ως μια ιδέα στην οποία όποιος συμμετέχει βάζει πάνω από τις προσωπικές του φιλοδοξίες το καλό της ομάδας. Αυτός ήταν ο πρώτος και βασικός «κανόνας» των Mechanimal.

Βέβαια, είτε μας αρέσει είτε όχι, όταν ένα οποιοδήποτε έργο γίνεται εμπορεύσιμο προϊόν τότε πρέπει να «διακινηθεί» με πολλούς τρόπους όπως κριτικές, δελτία τύπου, τηλέφωνα, email και άλλες διαδικασίες που μπορεί να εκφράζουν τα σύγχρονα ΜΜΕ. Έτσι ανάμεσα στο δημιουργό και το κοινό δημιουργούνται ξαφνικά «παρεμβολές» που αναμφίβολα επιδρούν σε όλους. Είναι σίγουρα μαγικό όταν θυμάμαι ότι ένα κομμάτι των ελληνικών media επέλεξε και τίμησε το ντεμπούτο των Mechanimal με πολύ όμορφα λόγια και εξαιρετικά σχόλια, αλλά πάλι όλα αυτά είναι ένα παιχνίδι που δεν τελειώνει ποτέ. Και μέσα σ’ αυτό, όλοι ξέρουμε ότι μπορεί να συνυπάρξουν και η αυθάδεια, και ο εγωισμός και η υπεροψία και τα πιο άσχημα σχόλια. Παρεμβολές είναι όλα αυτά, ούτε καν χρήσιμος θόρυβος. Με δύο τρία κλικ όλα διορθώνονται. Τουλάχιστον, εκείνη την εποχή όταν βγήκε το πρώτο άλμπουμ και μέχρι σήμερα ακόμα, γνωρίζω πολύ καλά – τόσα χρόνια πια – ότι δεν το παίρνω καθόλου στα σοβαρά όλο αυτό το παιχνίδι με τα media. To ακούω, αλλά δεν με σταματά. Αντίθετα, παίρνω σοβαρά τους δικούς μου καλλιτεχνικούς κανόνες, στους οποίους θέλω να παραμείνω όσο το δυνατόν πιο συνεπής.

Freddie Faulkenberry, Τάσος Νικογιάννης, Γιάννης Παπαϊωάννου, Mechanimal 2012 © Yiorgos Mavropoulos
Freddie Faulkenberry, Τάσος Νικογιάννης, Γιάννης Παπαϊωάννου, Mechanimal 2012 © Yiorgos Mavropoulos

Το πρώτο άλμπουμ των Mechanimal μιλάει για απλά πράγματα που λίγο πολύ η καθημερινότητα μάς κάνει να τα ξεχνάμε. Όπως όταν ξεχνάς τις ιδέες που σκέφτεσαι ένα βράδυ και το πρωί η πραγματικότητα σε αναγκάζει να τις προσπεράσεις, όλες τις αγάπες και γιατί τις έχουμε αγαπήσει, ή εκείνη τη στιγμή που βρεθήκαμε μπροστά στον πρώτο μας έρωτα. Μιλάει για εκείνες τις ώρες που με τα μάτια ορθάνοιχτα ρίχνουμε τρομαγμένες ματιές στο άπειρο γιατί νομίζουμε ότι βλέπουμε ένα φάντασμα, το οποίο μας κοροϊδεύει ειρωνικά. Αυτό το φάντασμα είναι μια θλιβερή παρουσία του παρόντος, μια ακαθόριστη εικόνα που παίζει στις οθόνες των υπολογιστών μας, ένα αδυσώπητο όνειρο. Δεν υπάρχει παρελθόν, δεν υπάρχει μέλλον. Χωρίς καμία δικαιολογημένη αιτία, αυτή η εικόνα σε κάνει να αισθάνεσαι σαν περαστικός, σαν επισκέπτης που αδιάκοπα περιφέρεται και δεν έχει ένα σπίτι να γυρίσει και να ησυχάσει. Κάπως έτσι βλέπω τη σύγχρονη πραγματικότητα, σαν ένα απατηλό είδωλο ενός ζοφερού αντικατοπτρισμού, που με την μουσική προσπαθώ να τον ξορκίσω.

Γιάννης, Freddie, Tάσος, Mechanimal 2012 © Yiorgos Mavropoulos
Γιάννης, Freddie, Tάσος, Mechanimal 2012 © Yiorgos Mavropoulos

Ο τρόπος που βλέπω τα πράγματα, και πολύ περισσότερο ο τρόπος που γράφω, έχει να κάνει με προσωπικές σχέσεις και με τον τρόπο που οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν ορισμένες απλές καταστάσεις. Όπως μπορεί να κάνουν ακόμα και σε μια τόσο σκοτεινή εποχή σαν κι αυτή που διανύουμε τώρα. Ωστόσο, αν και δεν μου αρέσει να ομαδοποιώ καταστάσεις, δηλαδή να σκέφτομαι ότι οι Mechanimal τραγουδούν μόνο βιομηχανικά μπλουζ μιας αστικής παρακμής, από την άλλη, ναι, όλοι το βλέπουμε: τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας δεν έχουν καθόλου πλάκα. Η σύγχρονη ψυχογεωγραφία των Αθηνών δεν συνιστά καμία καλλιτεχνική προοπτική ή πρόοδο. Όλοι πλέον πασχίζουμε να «καλλιτεχνίσουμε», όλοι δημιουργούμε, πουλάμε και πουλιόμαστε. Οι Mechanimal απλά, αλλά συχνά αναδραστικά, εκπέμπουν όσα μηνύματα λαμβάνουν μέσα από τα σύνθετα επίπεδα της καθημερινότητας.

Τάσος, Γιάννης, Freddie, Mechanimal 2012 © Bianca Bogdanou
Τάσος, Γιάννης, Freddie, Mechanimal 2012 © Bianca Bogdanou

Αν υπάρχει κάτι που αναδύεται ως κεντρική ιδέα από το πρώτο μας άλμπουμ, αυτό δεν είναι μια πολιτική στάση, όσο μια κυνική αδιαφορία απέναντι σε μια καταθλιπτική και αυτοκαταστροφική κοινωνία. Ένας σαρκασμός προς όλους εκείνους που παραλείπουν να δουν πραγματικά τις υποκρισίες και τις προδοσίες, ή τη φαιδρότητα κληρονομικών σχέσεων, ιδεών και πολιτικών ιδεολογιών. Ο σκοτεινός μας θόρυβος έτσι όπως είναι κρυμμένος μέσα στα αυλάκια του πρώτου δίσκου των Mechanimal είναι ένα καλό τακτικό μέσο για τον δικό μας πειραματισμό, την απόκτηση νέας γνώσης και ένα μέσο δράσης στην απάθεια. Το Drone ‘n’ Roll ήταν ένα εσωτερικό μας αστείο που τελικά αγαπήθηκε από τον εγχώριο (και αργότερα από τον διεθνή) Τύπο.

Το πρώτο gig / παρουσίαση του άλμπουμ στην Αθήνα, Νοέμβριος 2012 © Giannis Papaioannou
Το πρώτο gig / παρουσίαση του άλμπουμ στην Αθήνα, Νοέμβριος 2012 © Giannis Papaioannou

Ναι, αλλά τι νόημα έχει τελικά νόημα η μουσική σε αυτούς τους καιρούς; Δεν ξέρω, αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ τη ζωή μου χωρίς μουσική. Δεν μπορώ να σκεφτώ τον πολιτισμό χωρίς μουσική. Δεν έχει κανένα νόημα τελικά να συζητάμε διαρκώς πόσο σημαντική ή χρήσιμη είναι η Τέχνη στον πολιτισμό ή στη ζωή του ανθρώπου. Ακόμα κι αν αισθανόμαστε ότι τα έχουμε διαβάσει, τα έχουμε δει και τα έχουμε ακούσει όλα. Προσωπικά δεν μπορώ να σκέφτομαι την ανθρώπινη ζωή χωρίς μουσική. Δεν μπορώ να σκέφτομαι τη δική μου ζωή χωρίς αρμονία και ήχο.

© Giannis Papaioannou
© Giannis Papaioannou

Το πρώτο άλμπουμ Mechanimal κυκλοφόρησε σε cd, σε διπλό 10″ βινύλιο και digital album (streaming, downloading) από την Inner Ear Records τον Οκτώβριο του 2012.

Freddie Faulkenberry: Φωνή
Τάσος Νικογιάννης: Κιθάρες
Γιάννης Παπαϊωάννου: Συνθεσάιζερς, μηχανές & παραγωγή
Αγγελική Βρεττού: Βίντεο

MORE

Aθήνα

Φωτογραφίες από την Αθήνα του 2019

Double exposure

Άσφαλτος, κτήρια, υφές, τοπία, δένδρα και πρόσωπα σε τυχαίες διαφάνειες.

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ

Η συνολική δισκογραφία του Γιάννη Παπαϊωάννου (Rehearsed Dreams, Spider's Web, Raw, ΙΟΝ, Mechanimal)

Sauna

To Sauna EP του ΙΟΝ ηχογραφήθηκε μια πολύ ζεστή μέρα στην Αθήνα το καλοκαίρι του 1997.